„— A co z królikami — podjęła na nowo ciotka, która nigdy nie zapominała o najważniejszej rzeczy.
— Króliki Księżyc wschodzi o północy... pójdę o4pierwszej zobaczyć, czy się co złapało.
— Gdzie
— W lesie.
— Co O pierwszej w nocy masz zamiar iść do lasu
— Tak...
— I nie boisz się
— Czego mam się bać
Ciotka Angelika była w równej mierze zachwycona odwagą swego krewniaka, jak jego przebiegłością. Tymczasem dla Pitou, stworzenia naiwnego — jak każde prawdziwe dziecię natury — nie istniały urojone niebezpieczeństwa, budzące strach w dzieciach wychowanych w miastach. Toteż gdy wybiła północ, chłopiec wyruszył w drogę idąc pod parkanem cmentarnym i nie oglądając się za siebie.
Niewinne dziecię, które nigdy, a przynajmniej bez powziętego z góry zamiaru, nie wykroczyło ani przeciw boskim, ani ludzkim prawom, tak samo nie bało się umrzyków, jak nie żywiło strachu przed żywymi ludźmi.
Jedna tylko osoba napawała go strachem. Był to stary gajowy La Jeunesse i dlatego chłopiec przezornie wolał raczej z daleka ominąć jego dom. Przekonawszy się, że drzwi i okiennice były pozamykane i że w domu nie paliły się żadne światła, Pitou chciał się do końca upewnić, że gajowy jest w domu, a nie na służbie. W tym celu zaczął z takim talentem naśladować ujadanie psa, że Ronflot, jamnik starego gajowego, wprowadzony w błąd, odpowiedział mu głośnym szczekaniem, wybiegł za furtkę i począł węszyć dokoła.“(12)