„— Był to wstrząs o niespotykanej dotychczas sile. Oceniamy ją na 3,5—4 stopnie w 12stopniowej skali Richtera.
Nie obyło się bez ofiar. Zginął 1 górnik, 13 zostało rannych. Na powierzchni znów posypały się z budynków dachówki i tynk. Tylko brak przechodniów o nocnej porze sprawił, że nikt w mieście nie doznał obrażeń. Skończyło się więc na strachu wyrwanych ze snu ludzi, kroplach na serce i tabletkach uspokajających. Straty materialne były jednak poważne. Uszkodzeniu uległo 335 domów oraz 11 samochodów osobowych. W mieszkaniach pospadały lampy, telewizory, stłukło się szkło, porcelana i kryształy.
Dramat społecznopolityczny przeżywany przez cały kraj i gorąca posierpniowa atmosfera sprawiły, że wydarzenie to przeszło prawie niezauważone, że zostało zepchnięte na margines spraw najważniejszych. Któż wówczas w Warszawie, Gdańsku czy nawet pobliskich Katowicach zawracałby sobie głowę problemami prowincjonalnego Bytomia. Ale w Bytomiu inaczej widziano sprawy. Bytomianie czuli sie coraz bardziej zagrożeni. Na wiecach w kopalniach i innych zakładach pracy coraz głośniej ujawniały się żądania wyjaśnienia sytuacji w jakiej znalazło się miasto, przeprowadzenia rzetelnych ekspertyz i podjęcia działań zabezpieczających przed grożącymi na dole i na powierzchni niebeznieczeństwamf Jeden z mieszkańców Bytomia, Władysław Wiśniewski, powiedział mi wówczas“(3)