„— Tak, właśnie tak sprawa się przedstawia.
— Przypadłeś mu do serca — stwierdziłem.
— Na to wyglądało. Chociaż... kto wie, może nim powodował jakiś cel
— Jaki
— No... powiedzmy, nieoczekiwane spotkanie z bladymi twarzami, co zawsze w tamtych czasach i tamtych stronach mogło być ryzykowne. Wówczas ja stanowiłbym dla czerwonoskórego coś w rodzaju tarczy ochronnej. To jest oczywiście tylko mój domysł i dlatego nie ma sensu dłużej się nad nim zastanawiać. Faktem jest, że ruszyłem z Toimniża ku dalekiemu pasmu gór Wielkiego Rogu.
Jechali początkowo przez kraj pustynny, ponury jak piekło, jak całe Złe Ziemie, rozciągające się na przestrzeni ponad dwu tysięcy kwadratowych mil. Jechali stale ku zachodowi w skwarze południowego słońca, przed promieniami którego najczęściej nie było gdzie się skryć. Nocowali wśród skał i głazów, gdzie temperatura wieczorem spadała tak raptownie, że trzeba było natychmiast rozpalać ognisko. Ale często nie rosło w pobliżu nic, co nadawałoby się na opał. Gdy więc trafiali na karłowate drzewka, gromadzili tyle gałęzi, ile tylko mogli zabrać z sobą w drogę. Niestety, nagie przestrzenie ciągnęły się milami i zebrany susz nie na długo starczał. Trzęśli się więc z zimna od zachodu do wschodu słońca i takie noclegi najmocniej utkwiły w pamięci Karola.“(11)