„— Zostawmy przez chwilę etykę na boku i wróćmy do niemoralności w sztuce — odezwał się Vincent. — Moich obrazów nikt wprawdzie jeszcze nie nazwał sprośnymi, ale zarzucają mi większą niemoralność brzydotę.
— Otóż to właśnie — przytaknął ToulouseLautrec.
— Tak jest, publiczność dopatruje się w tym kwintesencji nowej niemoralności — dodał Gauguin. — Widzieliście, jak „Mercure de France"1 nazywa nasze obrazy w ostatnim numerze Kultem brzydoty.
r— Ten sam zarzut podnoszą przeciw mnie — rzekł _ Zola. — Pewna hrabina powiedziała do mnie onegdaj
i „Mercure de France" — literacki tygodnik francuski (1872—1825) wznowiony pod tymże tytułem Iw r. 1890 przez grupę pisarzysymbolistów.
„Drogi panie Zola, jak może człowiek obdarzony tak niezwykłym talentem jak pan podnosić kamienie, aby widzieć ohydne robaki pełzające pod nimi" Lautrec wyciągnął z kieszeni stary wycinek gazety, fro
— Posłuchajcie, co mówi krytyka o moich obrazach podczas ostatniego Salonu Niezależnych1 „ToulouseLautrekowi musimy postawić zarzut, że upodobał sobie przedstawianie trywialnych uciech, prostackich rozrywek i tym podobnych niskich tematów. Wydaje się całkiem nieczuły na piękno rysów ludzkich, wykwint postaci, wdzięk ruchów. Wprawdzie maluje te nieforemne i odrażające istoty z ciepłem i miłością, ale jaki sens ma podobna perwersja"“(8)