Podchodziliśmy ostrożnie przypuszczając

„Podchodziliśmy ostrożnie, przypuszczając, że muszą tędy krążyć regularne patrole sowieckie. Rozumowanie nasze okazało się zupełnie ścisłe żółty szlak był szeroką błotnistą ścieżką, całkiem rozdeptaną na Skutek silnego ruchu patroli. Ostatnie wątpliwości rozproszył widok kabla telefonicznego położonego na ścieżynie.
Przekroczywszy szlak i potok, weszliśmy w las, pokrywający strome zbocza Małej Megły. Moim zamiarem było przesunąć się tymi zboczami równolegle do potoku i towarzyszącego mu ciągle żółtego szlaku, następnie wykręcić w prawo żlebem małego dopływu Heczki Megły i przejść granicę szczytem o nazwie Heczka, na wysokości 1126 metrów.
Posuwaliśmy się w ten sposób powoli i mozolnie, gdyż zbocze stawało się stopniowo coraz bardziej spadziste. By utrzymać równowagę i móc postawić następny krok, trzeba było czepiać się oburącz drzew lub chwytać się rękami kamieni nad głową. Deszcz zaczął padać ponownie, czyniąc stoki coraz bardziej oślizgłymi.
W pewnej chwili kapral C, zmęczony i zniecierpliwiony przymusową ekwilibrystyką, zbiegł po zboczu w otwartą dolinę Heczki Megły. Na razie zirytowałem się bardzo. Uważałem, że byłoby niedorzecznością po tylu trudach w ostatniej chwili wpaść w ręce bolszewików na skutek własnej nieostrożności lub niecierpliwości. Zdawałem sobie sprawę, że wiele wypraw tego rodzaju jak nasza z tych właśnie powodów kończy się nieszczęśliwie. Po krótkim namyśle stłumiłem w sobie gniew i postanowiłem machnąć ręką na wszystko, sądząc, że głośna rozprawa z kapralem będzie w danych warunkach co najmniej równie niewskazana jak jego samowolny postępek. Prawdę mówiąc, sam miałem nogi prawie powykręcane w kostkach. Zbiegłem więc także w dolinkę i niebawem wszyscy czterej maszerowaliśmy ostrym krokiem wzdłuż potoku Heczka Megła, oczywiście widocznego z żółtego szlaku.“(1)