„Gdy przyśpieszyła kroku, Loch pomyślał, że może to matka marynarza, która przyszła po swojego syna. Marynarz nie miał przecież nic do roboty w Morganie. Ale to nieważne, faktem jest, że kobieta wspięła się na frontowe schodki, weszła na rozklekotaną werandę, pchnęła frontowe drzwi, które otworzyły się dla niej z taką samą łatwością, jak tylne drzwi dla Virgie Rainey, i weszła do środka. Przed chwilą Loch widział zarys jej postaci, prześwitujący przez rozkołysaną zasłonę z paciorków.
Gdyby drzwi frontowe, zaopatrzone przecież w zamki i klucze, były zamknięte, nic podobnego nie mogłoby się zdarzyć. Myśl o tym, jak łatwo przypadek może zapobiec wypadkowi i jak łatwo jest przegapić coś ważnego,, tak uderzyła Locha, że aż zmrużył oczy.
Przez ulicę przebiegały teraz gęsiego, w pośpiechu, trzy zdyszane, spóźnione panie panna Jefferson Moody, panna Mamie Carmichael i panna Billy Texas Spights. Rozminęły się ze starą kobietą tylko o sekundę. Gdyby się tak nie stało, zapewne wstrzymałyby rozwój wypadków. I zaraz potem, w próżnię, jaka powstała po ich przejściu, wpadły nagle roje motyli, okrążających się nawzajem, wirujących, mijających się w locie. Skrzydełka ich błyszczały i migotały jak miecze pojedynkujących się ze sobą rycerzyków.“(7)