„Natomiast kiedyś — już znacznie, znacznie później — u toru wyścigowego na Służewcu, dokąd autora zawieźli znajomi, wypadło mu spędzić parę godzin nie tylko że w towarzystwie dwóch starszych pań okropnie się hazardujących, lecz także i pewnego pana, rzekłbyś, rozmiłowanego^ szarzyźnie. Wszystko na nim było szare, począwszy od kapelusza i oczu, a kończąc na kamaszach z zamszu. Przy pierwszej okazji wytłumaczył autorowi, że ma zaledwie trzydzieści i sześć lat, lecz że w rodzinie jego mężczyźni przedwaześnie zwykle siwieją. Ow, zresztą bardzo układny jegomość o nieco szklistym wzroku, przyłączył się do nich, kiedy przy okienku obstawiali klaczfaworytkę tych biegów, i obie hazardujące się starsze damy opiekuńczo a serdecznie go zaraz do swego grona przygarnęły. Zwracały się doń per panie poruezniku — To wspaniały oficer, bardzo porządny człowiek, wyświadczył nam swego czasu wielką przysługę... — szepnęła jedna z nich mecenasowi do ucha. — Ale pan się chyba domyśla, dlaczego mimo lat swoich wciąż jeszcze jest w randze porucznika Niee, no jakże! Ma nocny fach. Dba o to, byśmy mogli przesypiać nasze noce spokojnie...
— Aha... — odrzekł równie cicho. Jednocześnie z czymś mu się to skojarzyło. — Służewiec, pomyślał — i chociaż porucznik to nie to samo, co kapitan, atoli zerknął mimowolnie na ręce szarego pana ma się rozumieć, że były to normalne sobie ręce, ani zanadto białe, ani też w żadnym wypadku nie pokryte piegami.“(5)