„Odźwierny krzyknął porywczo — Ależ nie, przetrąć, co się zowie.
O tak, pocztarek zagiął ogon porządnie.
Bóg i niebo powinnyby strzedz od tego odźwiernego, — to, co nastąpiło, było eksplozją. Pocztarek został jakby w pustej przestrzeni i patrzył, jak byk kropnął naprzód z odźwiernym, kropnął wprost przed siebie, w bok od drogi, ku krzakom i górom.
Na początku pocztarek uważał, że nigdy jeszcze nie był uczestnikiem siarczystszej uciechy, odźwierny unosił się za wołem niby plewa — już to w powietrzu, już na ziemi, a gdy przebywab mokradła, błocko pryskało z pod nich obu wysoko w górę. Pocztarek aż beczał wewnętrznie ze śmiechu. Nagle słyszy wołanie, — jęk, — leci więc i on także, — byk przystanął, drzewo wstrzymało go, a tuż przy drzewie stoi odźwierny, z jedną ręką doń przypartą, i ściśniętą liną. — Zaczekaj trochę, to ją przerżnę! — mówi przerażony pocztarek i sięga po kozik.—Nie! — wrzeszczy odźwierny. Człowiek ten jest wściekły, dj a bełski z gniewu, zgrzytający zębami. — Rozpłacz tylko i zesuń pętbcę liny tędy, ale nie puszczaj byka!
Gdy się wreszcie oswobodził, drży od stóp do głowy, dłoń ma zsiniałą i poturbowaną, kilka palców spływa krwią. Potrząsa ręką parę razy tam i napowrót i mówi nienawistnie — Czy nie prosiłem cię, byś zagiął mu ogon wpoprzek.“(14)