„Od razu też dostrzegł, że małżonka delfina jadła dzisiejszego wieczora z apetytem, a delfin wprost pożerał jadło. Doszedł więc do wniosku, że oboje nie będą brali udziału w rozmowie i chodziło mu teraz tylko o to, aby pani de Noailles przeżyła godzinę mąk czyśćcowych.
Zaczął zatem mówić o filozofii i o teatrze, to znaczy poruszył tematy, do których dostojna księżna miała szczególną antypatię.
Opowiedział treść jednego z ostatnich pism filozofa fernejskiego, jak nazywano autora Henriady, po czym zmienił temat i wyłuszczył dokładnie wszystko, co jako szambelan dworu miał do powiedzenia o lepszej lub gorszej grze królewskich aktorek.
Małżonka delfina miała upodobania do sztuk pięknych, a nade wszystko przepadała za teatrem. Posłała nawet kiedyś pannie Raucourt kompletny kostium Klitemnestry. Słuchała więc pana Richelieu z przyjemnością.
Biedna dama honorowa, uchybiając etykiecie, wiła się podczas tego opowiadania na swoim miejscu, głośno wycierała nos, trzęsła poważnie głową, nie zważając wcale na obłoki pudru, które za każdym poruszeniem otaczały jej czoło, jak welony mgły pod podmuchem wiatru opasują szczyt Mont Blanc.
Ale nie wystarczyło zająć ciekawą rozmową tylko małżonkę delfina. Trzeba było jeszcze przypodobać się delfinowi. Dlatego też Richelieu porzucił rozważania o teatrze, dla którego następca króla francuskiego nigdy nie miał zbytnich względów, i zaczął mówić o filozofii wyzwolonej. Przytaczał przykłady myślicieli angielskich i użył całej swej wymowy powołując się na Rousseau, który był żarliwym wyznawcą Edwarda Bomstona.“(15)