„Profesor ostrożnie podnosi pokrywę czaszki. Oczom ukazuje się bladoróżowa, przetkana cieniusieńką siecią naczyń krwionośnych powierzchnia zwojów mózgowych. Otacza je delikatna opona. Pod nią sam mózg — wspaniały i wciąż jeszcze nie zbadany twór przyrody, ogarniający wszystkie światy, kolebka uczuć, źródło idei. W niewielkim, delikatnym kawałku materii zawartość olbrzymia. W miliardach maleńkich komórek skryte są ogniwa wielkich zjawisk przyrody. Kto prześledzi tajemnice ich dróg Kto ustali ich przeznaczenie
Profesor uważnie przygląda się powierzchni mózgu. Przed nim teraz najtrudniejsza część zadania. Znów cicho szumi manipulator. Droga jest niebezpieczna, tuż obok — otchłań, śmierć. Obaj — profesor i asystent — z napięcia, zda się, opadają z sił.
Starannie usunięto niewielki kawałek kości potylicznej. Powoli odwraca się stół operacyjny i uchwyty unieruchomiające głowę. Otwarta zostaje część rdzeniowa mózgu, rdzeń przedłużony. Tu, na niewielkiej przestrzeni koncentrują się najważniejsze ośrodki życiowe. Ukłucie igłą — i wszystko jest skończone. Tędy biegną główne przewody nerwowe organizmu.
Buczy sztuczne serce. Nad odsłoniętą częścią mózgu powoli opuszcza się przezroczysty kołpak ze sztucznego tworzywa. Podłączone doń zostało niezmiernie skomplikowane urządzenie. Jest ono dostatecznie zwarte i może łatwo się zmieścić w pudełku od papierosów. Cienkie przewody łączą je z niewielkim przyrządem, stojącym obok na stoliku. Jest to termowibrator. Maleńki ekran połyskuje zielonkawym światłem, delikatne strzałki drgają na tarczach. Przyrząd jest włączony. Teraz trzeba czekać.“(10)