„Znowu pojawiają się liczne patrole, wracają niektóre urzędy. Około godziny siedemnastej ze „szczekaczek" płynie wezwanie, by następnego dnia stawiło się do robót fortyfikacyjnych 100 tysięcy mężczyzn i kobiet na okres 10 dni. Nie zgłosił się prawie nikt na wyznaczone place zbiórki. Niemcy, wbrew uprzednim groźbom, nie zastosowali żadnych represji.
W ciągu trzech następnych dni sytuacja bez zmian. Ciągle jestem zawieszony w próżni. Żadnego alarmu.
Pierwszy sierpnia, godzina jedenasta. Zdążam do mieszkania
Zosi, znajdującego się na Mokotowie, w domu przy zbiegu ulic Szustra i Wołoskiej. W Śródmieściu spotykam przypadkowo „Lewara". Jest w takiej samej jak i ja sytuacji. Zabieram go ze sobą na Mokotów.
Towarzyska rozmowa w oczekiwaniu na obiad. Zgodnie z rozkazem o godzinie czternastej chwytam za słuchawkę. Niestety, numer nie odpowiada. Ponawiane próby również bez rezultatu. Dochodzi wpół do czwartej, gdy „Lewar" przywołuje mnie do okna. — Tomasz, podejdź tutaj i zobacz, coś dziwnego dzieje się na ulicy.
Istotnie. Wołoską zdążają pospiesznie w kierunku Fortów Mokotowskich grupki młodych ludzi, w oficerkach, jasnych prochowcach i wiatrówkach. Dźwigają jakieś paczki, torby, plecaki. Wprawnym okiem dostrzegam, że niektórzy ukrywają pod płaszczem broń. Ani chybi alarm. Trzeba natychmiast wracać do Śródmieścia.“(4)